Kuytuları, karanlığı, kutuları sever canavarlar… Çıtırtı, tıkırtı, hışırtı taklidi seslerle sessiz ve dağınık ortamlarda konuşlanırlar. Algı durumuna bağlı değişkenlik gösteren renkleri, iskeletsiz, omurgasız vücutlarıyla zemine uyum sağlarlar. İlluzyon deriz. Yok deriz. Kırılırlar. Aksine varlıkları, inkar edenler içün daha bi ispatlanası saplantı yaratır ki… Gayet inandırıcı, ikna kabiliyeti yüksek göz akları ile karşınıza çıkarlar. “Böööö” lafıyla zedelenen imajlarını tazelemek, tek amaçlarıdır. Oysa genelde yanlış anlaşılırlar.

Muhayyilenizde canlandırdığınız şemaline pek yakın değil… Ve fakat bazı durumlarda canavarlar bile daha sempatik gelebilir insan olana. Kuvvetle muhtemeldir ki; insan sıfatına bürünmüş, fakat insanlıktan nasibini almamış nev’i cinsine mahsus mahlukattan daha fena bir yaratık olamaz şu dünyada… Asıl fecaat odur ki; bu türün sıfatına bakıp yanılmamak da imkan dahilinde değildir.

Yumuşak dokulu, el yordamıyla keşfedilmeyi bekleyen kutu canavarlarım ilk kez ışığa çıktıklarından sebep az biraz korktular… Korkmayın sevin. Ağızları olmadığından ısıramazlar. Şehla gözleri ile pek çok insandan daha sevimli oldukları da aşikar.

“Canavarlar da sever hor görme” muhteviyatlı, son pastörize çizimim… Afiyetle tüketin efendim.

Kumdan kaleler çizdim. Çizip çizip sildim. Kolona kirişe, plana projeye itibar etmedim. Emlakçılara sinirlenip kaçak kuleler diktim.

Dokuz oda bir salon, deniz manzaralı, ebeveyn banyolu, üç teraslı, havaalanına beş dakika mesafe, nezih muhitte, kombili, asansörlü, ankastre mutfak, hilton banyolu 1000 cm²’lik bi hayal inşaa ettim.

Kum rengi, güneş sarısı, iyot zengini, pek feodal, kat mülkiyetsiz, istimlak yolu açık, sahibinden satılık son çizimim… Afiyetle tüketin efendim

Yolumu da çizebilsem kolayca hani… Ya da silsem etrafındaki lekeleri. Rengini değiştirebilsem kolayca. Bi beyaz layer açıp yeniden başlasam. Ctrl Z kadar kolayca geri alsam adımlarımı.  Bi ekrandan dokunabilsem hayatıma. Üstünü çizsem sevmediğim her şeyin. Sevdiklerimi çoğaltsam. Alternatiflerim olsa. Farklı kaydedebilsem tercihlerimi.  Hatalarımı küçültsem köşelerinden tutup. Ve büyütsem mutluluklarımı.  Çizdiklerim gerçek olsa bazen. Babamı çizsem, sonra annemi… Gerçekmiş gibi… Kardeşime bi diploma çizsem. Erkenden bitirip dönse okulunu…

Çizebilseydim…

Özlemezdim hiçkimseyi. Bitmeyen pastalarım olurdu. Beğendiğim ayakkabının numarası kalmasın, o elbise hiç olmasın. Çizdiklerimle dolu olurdu dolabım. 0 kalorili yemekler yapardım. Uçağa binmekten hiç korkmazdım. Az biraz banknot, çek de çizerdim sanırım

Not: “Hep bu havalardan oldu ne olduysa” konulu, hayal mürekkebine bandırılmış, copy&paste usulü fırınlanmış, bol vesaireli son pastörize çizimim… Afiyetle tüketin efendim