Yalnızlığa dair kocaman kocaman cümleler… İltifatlarla süslenmiş yalnızlık tasvirleri… Yaşanmamış yalnızlıklara dizeler, methiyeler…

Gerçekten yalnız olmak başka bi şeydir oysa. Çaresizce, sözcüklerin bile anlamını yitirdiği, limitli bi alandır. Dardır. Öyle uçsuz bucaksız değildir yalnızlık. Hemen iki adım yanınızdaki kalabalığın dışındaki minicik bi tekliktir. Ufacık bi oda gibi… Sesinizin duvara çarpıp geri dönmesidir yalnızlık. Bi kutu sütün bitmeden bozulmasıdır. Tek çatal, tek kaşıktır gerçek yalnızlık. İkili oyunların hepsinden mahrum olmaktır. İnternette yüzünü bile görmediği herkesten “dostum” diye bahsetmektir.

Yalnızlık, iki kişinin kalabalık gelmesidir. Hayal kurmaktır. Bütün hayallerin sonunda yalnız uyumaktır. Yalnız uyanmaktır. Günaydın diyememektir uyandığında. Ve uyandıktan sonra saatlerce konuşmayıp; kurduğu ilk cümlede ağzının kuruluğunu, çenesindeki tutulmayı farketmektir. Deli gibi konuşmak isteyip; telefon rehberinde düşünmeden ve sebepsiz arayacak kimsenin olmamasıdır. Gerçekten yalnız olmak, gerçekten tek olmaktır. Somut olarak. Üşümektir. Tek nefes olmaktır. Korku, acı, mutluluk… Duygularını paylaşamamak; düşüncelerini tartışamamaktır. Seyrettiğin filmi, izlediğin haberi karşılıklı yorumlayamamak, çelişememek, iddia edememek, diretememektir. Sürekli özlem halidir. Çöpü verirken, apartman görevlisiyle konuşmaya çalışmaktır. Mesaj kutusunun sadece iş, fatura ve kampanya mesajları ile dolu olmasıdır. Teklifsiz gidebileceğiniz tek dostunuzun olmamasıdır. Kapı çaldığında şaşırmaktır. Ateşinizi bi başka elin ölçememesidir. Evden çıkarken, “üstüne bi şey al” dememesidir kimsenin. Gerçeği başkadır yalnızlığın…

“Gayet de memnunum ben halimden” diyenler. Siz “gerçekten” yalnız değilsiniz derim. Gerçek yalnızlık, Red Kit gibi batan güneşe doğru at üzerinde ufka yol almak kadar romantik bi şey değildir. Edebiyatı hoştur. Kendisi değil…

Gerçek yalnızlara…