Ara sıra bırakmaya niyetlenip pek kolay caydığımın farkındalığı ile; bu sıralar bu meseleyi ciddiyetle ele almayı düşünüyorum. Zira ben hiç “gerçekten” bırakmayı denemedim ve hiç istemedim. Şimdiye kadar…

Bir defa biorezonans mora terapi adı altında bir denemem oldu. Heyhat, tümüyle hayal kırıklığı! Aklımda kalanlar; şakaklarımdan sarkan kablolar, ellerimde demir çubuklar… Çıplak ayakla elektrikli sandalye benzeri bir şeye oturtulduğum ve yanımdaki afilli cihazın üstüne yerleştirilmiş kapsül içindeki tükürük örneğime ve içtiğim son sigaraya bakıp iç çekişim… Ve bir de bekleme salonunda ümitle bekleyen annem. Velhasıl tuhaf duygular içinde ve uzaya fırlatılmayı bekleme halinde, dingin bir müzikle  başbaşa varlığınızın sebebini çözmekle meşgul, az biraz uykulu sürenizi dolduruyorsunuz. Tümüyle zihni sinir bir durum. Şakaklarımdaki kablolarla ve ellerimdeki demir çubuklarla bağlı olduğum, sadece tükürüğümü ve içtiğim son sigaranın yarısını ihtiva eden bu zavallı cihazdan ne bekledim, bilemiyorum. Çıktığımda annem “nasıl hissediyorsun” dediğinde sadece güldüğümü hatırlıyorum. E hala istiyor benim canım? Detaylardan biri de şu ki; kapı girişinde tepeleme bir çöp kutusu, içi tümüyle yarısı dolu paketler, zippo çakmaklar ile dolu… Mesajı konsept ile de veriyorlar efendim. “Bak da utan, herkes geldi, paketin attı gitti!” Yani? Kusur bendedir belki?.. Nitekim sadece 1 hafta içmedim. O da bu pek kıymetli buluşun esbab-ı mucibi değil idi.  “O kadar para verdim ben ya!” ruh halinden sebep…

Şimdi gerçekten istenirse, kolay bir süreç olmamakla birlikte bırakılabileceğine inanıyorum. Kolay da olması mümkün değil. Zor olacak. Senelerce aynı hareketi gün içinde defalarca yapmak bile bu zorluğun bir parçası. Babam, sigarayı bırakalı 2 yıl oldu sanırım. Ve fakat hala yemekten sonra çocukluğumdan beri hatırladığım o el alışkanlığı onu tümüyle bırakmadı. Yemek biter, babam gömlek cebini yoklar ve paketini çıkarır… Şimdi sakız paketini çıkarıyor.

Bırakmak isteyen herkese, ve kendime… Ufak bi not olsun bu yazı… Bıraktığım günki yazımın sonunda hatırlanacak bir link.

Ve konunun anlam ve ehemmiyetine haiz, bir site ile sonlandıralım bu faslı… www.sigarayibitirin.com

Muhtevası; destek programı, pek güzel e-kartlar, olmazsa olmaz hesaplama aracı, nediri, nasılı… Zararı, NRT (nikotin replasman tedavisi) malumatı… Ve dahası…

Gerçekten bitirmek isteyen herkes içün faideli olmasını dilerim. İradenize sağlık efendim

Bi hayal kurarsın, bozarsın, yine kurarsın, bozarsın, kurarsın, bozarsın… Ve bi hayal kurarsın, gerçek olur.
Yahya Kemal’in dediği gibi; “insan alemde hayal ettiği müddetçe yaşar”… Ve umut hep var. Olduğu kadar…
Kurduğunuz hayaller de, yaşanmış anılar kadar değerli. Gerçek olanın lezzeti, gerçek olması düşlenenin cazibesi… Ve fakat fotoğraf albümünde bâki kalan, ete kemiğe bürünmüş hali en güzeli… Klişeden hallice grizgâhımızı kısa tutup daha da uzun ve fakat ölçüyü tutturmaya çalıştığımız sadede gelelim…

Hatırladığım en güzel kardanadam, annemle Pendik’teki evimizin balkonunda birlikte yaptığımız minik adamdı. Annemin elleri kardan bile beyazdı. Sarı kırmızı bi atkım vardı benim. Lacivert, kırmızı düğmeli bi yağmurluğum…
İnsanın bütün varlığı anıları belki. Beynin kıvrımları minik fotoğraf kareleriyle dolu. Minik notlarla… İlk okulda törende okuduğum “Hukukta inkılap” yazısı gibi… Hala ezberimde ilk paragrafı. Karlı bi sokakta sadece ayak izlerine basarak yürüdüğümüz akşamüstü gibi… Çiçekçinin ağzından düşmeyen piposu, mavi Chevrolet arabasının eski küvet dokusu gibi… Ya da her gün ekmek almaya giderken uğradığım ve tüp çokokrem aldığım kuruyemişçi. Vergi iade zarflarına fişleri yazdığımda babamın verdiği para gibi… Anneannemin her okul dönüşü ellerimi hacı şakirle yıkarken, her gün aynı şeyi söylemesi gibi… “hııh tertemiz oldu şimdi” Dedemin müfettişlik zamanlarında, teftişe çıkmadan sarı yaldız çerçeveli aynanın önünde saçlarını ince tarağıyla tararkenki hali… Anneanneme zaat-ı şahane deyişi… Sonra bazen utanarak hatırlarım kimisini. Söz verdiğim halde, yeni açılan oyuncakçıda ağlaya ağlaya anneme aldırdığım barbie… Siyah kadife büstiyerli, eteği gece mavisi… Babamın kahvaltılarda ekmeğin yumuşak içine peyniri sıkıştırıp bize verişi. Annem, pilav pişirmeyi hiç beceremezdi. Hep lapa ve çoğu zaman domatesli, şehriyeli… Kardeşim doğduğunda “ay ne güzel gamzesi var” dedikleri için ayna karşısında yanağıma gamze yapmaya çalıştığım an, dün gibi… İlk kucağıma verdiklerinde kıpkırmızı bi suratı ve kafası kadar bi ağzı vardı. Bebekten çok; looney tunes karakteri gibiydi… Ve babamın her yemek sonrası gömleğinin cebinde sigarasını yoklaması… Biraz daha sevsin diye kucağında uyuyormuş gibi yaptığım zamanları hatırlıyorum… O da bilirdi çoğu zaman numara yaptığımı. Armut, bisküvi, ezilmiş üzüm suyu ile yaptığım ilk tatlıyı, balkonda annemle birlikte kurduğumuz çadırda yediğimiz anı hatırlıyorum. O an annemin giydiği eteğin çiçeklerini, çadırın deliklerinden giren güneşi…

Annemle babamın evlilik yıl dönümlerinde kardeşimle hazırladığımız parodi şovları ve utanıp Safiye Ayla misali buzlu cam ardından şarkı söylediğimi… Cam önünde öpüşen iki güvercini… Babannemlerin her daim hazırda peksimet olan evlerini… Dedemin dükkanın camına astığı “Camiye gittim, gelicem” yazdığı kağıdı… Dayımın aldığı uçamayan boeing uçakla balkonda oynarken, mandallardan pilot ve hostes mürettebat hazırladığımı hatırlıyorum. Ve parlak, sarı yer seramiklerini… Beynim fotağraf kareleri ile dolu… Minik notlar… Şarkılar, marşlar… Buharlı pazar banyosu gibi sıcak hatıralar, soğuk bi kış gününden kalma kırmızı burunlu önlüklü çocuklar… Monami pastel boya kokusu gibi, diviti batırdığım hokka içindeki mavi mürekkep gibi bulanık… Bi sürü fotoğraf birikir… Güzledir, çirkindir, komiktir… Hala heyecanlanırım bazısını hatırladığımda ilk kez parmak kaldıran çocuk gibi… Demirden apartman kapısına sıkışan yüzük parmağımın acısı gibi, sızlatır bazısı da içimi… Ve gülümsetir… Sıcak olsun diye resmine üç tane güneş çizen çocuk gibi…
Girişe, gelişmeye bakmayın efendim. Herkesin hatırası kendine güzel. Bi kardanadamlı çizim yapamadık bu sene. Kar da göremedik. Yenı yılı da es geçtik. Bu vesile ile eksiği kapatalım. İyi dilekler ile noktayı koyalım…
Bu sene güzel anılarınız, hoş anlarınız olsun. Beyin kıvrımlarınız lezzetli hatıralarla dolsun. Afiyetle tüketin

wikipedia buyurur ki;
“Bebekler üzerinde yapılan incelemelere göre, doğuştan empati yeteneğimiz yüksek olmakla birlikte, uygun şartlarda hızla kaybedilebilen bir yetenektir”
Kaybetmeyin efendim! Antipatik sermayenizi sempatik empatiye yatırın; daha çok kazanın!
Bisküviden çıkıp yola, empatide soluklanmak az biraz abesle iştigal olabilir. Ve fakat tümüyle mesnetsiz bi iddia değil. Tümden varmayalım. Tüme de varmayalım. Az biraz analoji yapalım. Misal; teşbihte hata yok sayalım. Bi bisküviyi ısırdığınızda bi hasar yaratırsınız bisküvinin bütünlüğünde. Kırıntılar, hasarın molozlarıdır. Yerken duyduğunuz lezzet, bayatsa kötü tat; sadece sizin hissettiklerinizdir. Bisküvi tarafından bak bi de ey eşref-i mahluk! Kırdın, döktün, parçaladın? Bitirdin ve dahası. Midende hidroklorikasite maruz bıraktın. Devamı malum; sapmayalım. Bi insana yaptıklarınızın parça tesirini hesap edin efendim. Kendim hesap kitap muallimesi değilim. Ve fakat çöp torbasını muhafaza eden ambalajın dahi içinde sakladığı çöpe ilk atılan atık olduğuna kafa yormak suretiyle derinlerde olduğumu söyleyebilirim. Söyledim. Bunu da bilahare çizelim.
Netice-i kelam; bisküvileri kırmadan saçmadan yiyelim gibi bi saçmalığa vardım gibi görünüyorsa; bi sonraki kayıtta buluşalım. Bakalım genellemeden payımı alacak mıyım… Hayatın anlamını sunabilmek isterdim bittabi. Harcım olmasa da… Ve fakat ben de eni sonu bu tabakta bi basit büskiviyim…

Kırmadan, döküp saçmadan tüketin efendim. Afiyetle!

Kırmızı gözlü ağaç kurbağası yeşilisin sen şimdi… Az biraz Bengal kaplanı turuncusu, ve belki biraz da morfo kelebeği mavisi…

Titanyum beyazı, vandayk kahverengisi, mutlu çalıları unutulur m’ola? Yeteneği fırçasından, saçından fışkıran güzel insan Bob Ross’u da bu vesile ile anmış olalım. “Şuraya küçük bir çalılık istiyorum, buraya bulutlar… Bakın ne kadar kolay! Şurada küçük bir orman yaşıyor”… Hatta ve hatta orada bir köy var uzakta. O köy bizimdir gitmesek de, kalmasak da! Her ne kadar Kudüs doğumlu olsa da aslen Erzincan / Kemaliye – Eğinli Ahmet Kutsi Tecer’i de baba tarafından memleketlimiz vasfı ile burada anmamak, yad etmemek, Bob Amca’dan aşağı tutmak olmaz efendim. Şiirin şarkı formuna ait besteyi de blok flüt ile pek güzel icra ederim Lallal lallal laaallaaa. Lallal lallal laaallaaa. Lallal lallal lallal laaallaaallaaaaa…

Daha evvel de yazdığım gibi (Şekil 2A) o emlakçı sizin, bu emlakçı bizim ev arıyorduk. Ve fakat ne mümkün. Armudun sapı ile üzümün çöpü derken umudu kesmek üzereydik. Tam o sıralarda o ev bizi buldu. Sevdik, ısındık, ailemizin bilirkişilerine danıştık. Amcamız, muhitten; dayımız evden yana icazet verince; ailemizin tapucusu Afşin Bey’den ricacı olduk. Benim kardeşim bitaneciktir. 2 günlüğüne İstanbul’a gelip yanımızda oldu. İşlemleri takip etti. Ve doğum günümde o cici ev bizim oldu.”Eh biraz da kafamıza göre tadilat yapalım” dedik. Tadilatlar sırasında hayli yoğun olduğumuzdan sebep annecim ve babacım taa Samsun’lardan kalkıp görevi devraldılar. Zaten ne olsa koşar onlar… 1 ay boyunca babam ve annem duvarlar yıkılırken, tesisat döşenirken, seramik seçip, onu mu alalım bunu mu seçelim diye söylenirken her işi çekip çevirdiler. Amcam her gün boş evimizde bizi yalnız bırakmadı. Dayım, tüm ustalarını, tesisatçılarını seferber etti.

Bu arada evimizin bizim için hazırladığı sürprizler içün inşaat firmasına ve tesisatçılarına şükranlarımızı sunuyorum (!) Zira ters bağlantılar, sıcak akan sifonlar, alakasız duvarlardan geçen borular sayesinde pür neşe günleri devirdik…

Bi çerçeve asalım derken sıcak su borusunu deldik. Duvardan borunun geçme ihtimali yüzde bir, duvarda borunun yerini matkapla bulma ihtimali yüzde bir… “Tam burayı delelim” diye parmağımı bastığım yerden sıcak su fışkırırkenki yüz ifadelerimizi çizmem mümkün değil…

Dolaplar içün vitrinine aldandığım bir yer ile anlaştık. İsmini zikretsem mi acaba? 15 güne sözleştik. O ara seramiğin deseni, boyanın rengi derken geçti. 15 gün, 45 gün oldu… Her hafta matematik dersleri boş geçen montaj ekibi ile evde buluşup çay içtik. Her defasında ölçüler tutmadı. Tam akıl sağlığımız elden gidiyordu ki; dolap, kütüphane bitti. Bir daha görüşmemek dileği ile ayrıldık.

Araya Prag, Samsun, Berlin aldık. Prag, çok keyifli ve çok güzeldi. Çok sevdim. “Ben ustaların başında duracağım, işlerim de var zaten. Çizimler bekliyor! Prag’ı bırak, benim konsolosluğa gidecek vaktim yok!” dediğimde beni dinlemeyen, ikna etmek için uğraşan sevgili eşime teşekkür ediyorum tekrar. İyi ki gitmişim. Şehrin ucubelerine hayran kaldım. Ve fakat eşimin ikna kabiliyeti İzmir ve Elazığ yolculuğunda pek başarılı olamadı Bu sene bensiz gitti. Fotoğraflar Prag’dan…

Ailem artık İstanbul’a döneceği için bi vedalaşma gibiydi Samsun ziyareti. Berlin, ilginç anılarla dolu bi bayram şehri… O kadar çok gezdim ki; Berlin benden ek ücret reca etti… Ceza makbuzum cebimde, gördüğümde deli olduğum ve resepsiyonda unuttuğum minik şövale için gözüm arkada döndüm İstanbul’a… Berlin anıları alt katta… Ve koliler hazırlandı. Önce düzenli, sonra “neyse bu da bu koliyle gitsin canım” halet-i ruhiyesi ile taşınma faslı da bitti. Yerleştirmeye yardımcı olmak içün yine takviye kuvvet Samsun’dan yetişti. Perde, aplik, koltuk sabır testimizden de yıldızlı pekiyi!

Yerleşme de hallolduktan sonra, Samsun’a geri dönen annem, babam ve kardeşim Samsun’dan taşınıp İstanbul’a kesin dönüş yaptı. Evlerindeki tadilatlar, hazırlıklar yapıldı ve taşındılar. Samsun nüfusu eksi, İstanbul nüfusu yeniden artı 3 2 yıllık ayrılık bitti…Aylardır tadilatlar, eşyalar ile uğraşırken doğru düzgün çizim yapamadım, paylaşamadım. Boru, taş, boya, tuğla, ahşap ve kumaş’tan kağıda, tablete sıra gelmedi. Bundan kelli uzun süre ayrı kalmamak dileği ile…

Evimizdeki ilk çizimim… Afiyetle tüketin efendim

İki senedir hiç özlemediğim, baş ağrımın müsebbibi yaz mevsimine ithafen… “Sıcak çok sıcak, daha da sıcak olacak” temasından müteşekkil, son pastörize çizimin. Afiyetle, ekşitmeden tüketin efendim.

Geçtiğimiz günlerde Don Jon Kafe’de LG Electronics’in Zarakol Dijital’in katkıları ile düzenlediği lansmanda temmuz ayında piyasaya sürülecek 2 yeni monitör, 3 boyutlu D42P ve LED E81 tanıtılmıştı. Bizzat katılamadığım lansmanda tanıtılan LED E81 monitörü de yine “yoğun”, “çok yoğun”, “hep yoğun” haletimden sebep sıkışıklıkla, ancak inceleme fırsatı buldum.

Hasıl-ı kelam; pek nazenin, incecik Led ekranın tasarımı da gayet hoş. Kabloların ayak kısmına entegre edilmiş olmasını pek sevdim. Düşük çözünürlükteki videoları Super Plus Resolution teknolojisi sayesinde yüksek çözünürlükte izlemenizi sağlayan bu nazenin monitörün gerçek renk garantisi de mevcut. Farklı bir monitör ile yan yana koyup görüntüdeki parlaklık ve renk kalitesindeki farkı gözlemlemeniz mümkün.

Test edildi onaylandı. Tabletime de pek yakıştı. Mübalağa odur ki;  brush’ım iştaha geldi. Kadrajım dar çizemem devri bitti. Photoshop photoshop olalı böyle color picker görmedi Bol vesaireli, müspet nitelendirme sıfatlarını sıralayarak monitörü zihinde pekiştirebiliriz. Lakin ağzımız değil elimiz işlesin dedik. Çizdik. Karakterin LG ile alakası yoktur bittabi. Yanıltmasın, o tamamen benim ruh halimin aksi. Malum havalar feci.

LG’ ye teşekkür ile… “Çizdikçe sizi hatırlayacağım efendim” muhteviyatlı, “Turuncuyu buldum” temalı, son pastörize çizimim. Ekşimeden afiyetle tüketin efendim…

“Duyduk ve duymadık kalmasın” muhteviyatlı, bol RSS’li, günlük pastörize çizimim, Bi’ Büyük Blog içün efendim.  Keyif ve afiyetle tüketmeniz dileği ile…
Geçmiş zaman olur ki turu içün; bi’ küçük tık kâfi

Not: Evet evet o kuş bayat bir çizimden copy. Ve evet buzu unuttum. O da sizden olsun…