Benim kadınlarım meraklıdır, meraksızdır. Hem obur hem sıskadır. Sinsidir. Kocaman gözleri vardır onların. Süslüdür. Pasaklıdır. Hüzünlü ama az biraz delidir. Çekici ama çekingendir. Sofrada öküzden sonra gelmez yerleri. Değerlidir. Korkaktır, cesurdur. Komiktir, sıkıcıdır. Güzeldir, çirkindir. Sessiz ama gevezedir. Renklidir, siyahtır. Siliktir, iddialıdır. Not: Kendimi hiç çizmedim daha…

Bi çocuk şarkısı vardır. Bopsitiler bopsitiler asfalttan geçemezleer / Bopsitiler bopsitiler asfalttan geçemezleer / sebebi? sebebi? / Cepleri dolu leblebi… der şarkı girizgahında. Çocukları pek keyiflendirir bu pek manidar güfte. Manasını, nedenini bilmiyorum bittabi. Çocukça bi karşılığı muhakkak vardır. Ve fakat bendeki çağrışımı şudur… Şeffaf, yeşilimtrak, sarı gözlü, şaşı, asfalta yapışabilen sümüksü anatomilerinden mütevellit omurgasız, sürüngen, [...]

Korkusunu korktuğuna itiraf etmeden korkar. Her zaman korkunç da olmaz canavarlar… Ve cesaret, korktuğu şeyin gözünün içine bakmak değildir her zaman. Bu kız der ki; “Kim korkar salatalık canavarından”…